Kokoro

Kokoro (1914) is een roman van Natsume Sōseki. Kokoro speelt zich af tijdens een periode van modernisering in Japan en is een verhaal over familie, geloof en tragedie dat tijdloze thema's van isolatie en identiteit verkent. Over generaties heen is Kokoro een klassieke roman van een van Japans meest succesvolle twintigste-eeuwse schrijvers. Traditie en verandering, leven en dood - dat zijn de onderwerpen van Sōseki's meesterlijke, ingetogen verhaal van onopvallende schuld. Op vakantie met een vriend ontmoet de verteller een oudere man die een geduldige mentor wordt voor de jonge student. Al snel begint hij Sensei en zijn vrouw te bezoeken in hun huis in Tokio, waar ze een welvarend, eenvoudig leven leiden. Naarmate de jaren verstrijken, wordt de verteller zich bewust van een geheim uit het verleden van Sensei, dat zijn mentor belooft te onthullen wanneer de tijd rijp is. Als zijn vader ziek wordt - rond de tijd van het einde van de Meiji-maatschappij - keert de verteller terug naar huis om dichter bij zijn familie te zijn. Terwijl hij probeert positief te blijven rond zoveel verdriet, begint hij zijn Sensei te missen, die nu zelf oud wordt. Terwijl zijn vader zich voorbereidt om de sterfelijke wereld te verlaten, ontvangt de verteller een lange brief uit Tokio met daarin het verhaal van zijn Sensei. Naarmate het ene tijdperk overgaat in het andere, leest hij over het lijden en de fouten die zijn Sensei heeft ervaren en opgelopen op zijn pad door het leven, trekt hij ze dichterbij en laat hij de verteller achter met wat wijsheid om hem te herinneren. Bij uitstek menselijk, Kokoro is een geliefd verhaal van isolatie, moraliteit en conflict van een meester van de Japanse